Ndoshta kjo mund të ndodhë askund tjetër veçse në Francën e vlerave dhe meritës, në kryeqendrën e udhëvërshimit të kulturave dhe diversiteteve, që e rrokaqiellën këtë tokë revolucionesh dhe mbretërish legjendar dhe penash kulmuese, në tempullin e shpirtit krijues dhe të bukurës, në atë vend ku mirënjohja është sublimja e nderit. Po, pakistanezi Ali Akbar, nga rrugët e Parisit në sallonet e Elizesë.
Më 28 janar 2026, Presidenti francez, Emmanuel Macron, vlerësoi së fundmi me titullin Kalorës i Urdhrit Kombëtar të Meritës (Chevalier de l’Ordre National du Mérite), Ali Akbarin, njeriun që sot njihet botërisht si “shitësi i fundit shëtitës i gazetave” në Paris. Ky dekorim nuk është thjesht një akt formal, por një mirënjohje për një zanat që po zhduket dhe për një njeri që e ktheu shitjen e lajmit në art rrugicash.
Presidenti francez Emmanuel Macron e ka quajtur atë “më francezin mes francezëve” për kontributin e tij të gjatë në jetën kulturore dhe sociale të Parisit. Kjo dekoratë konsiderohet një nga nderimet më të larta civile që një person mund të marrë në Francë.
Macron e përshkroi historinë e Akbar si një “fat të jashtëzakonshëm” dhe një shembull të integrimit dhe përkushtimit ndaj vendit, duke vlerësuar praninë e tij të vazhdueshme në rrugët dhe kafenetë e kryeqytetit.
Në thelb, nderimi ndaj Ali Akbar është një përkujtues i rezistencës, punës së palodhur dhe lidhjes së tij të veçantë me kulturën franceze, pavarësisht origjinës së tij të huaj dhe sfidave që ka përballuar gjatë jetës.
Ky është një rrëfim prekës që mishëron atë që francezët e quajnë “la France des mérites” (Francën e meritave). Për ta pasuruar tekstin tuaj, kam shtuar detaje kontekstuale, nuanca emocionale dhe një strukturë më narrative që i jep peshën e duhur këtij tranzicioni nga rruga në pallat.
Me origjinë nga Pakistani, 73-vjeçari Akbar është shndërruar në një pjesë të gjallë të peizazhit parizien. Për 50 vite me radhë, ai nuk ka munguar asnjë ditë në “takimin” e tij me lexuesit. Me çantën e rëndë të mbushur me aromën e freskët të bojës së gazetave dhe biçikletën e tij të pandarë, ai përshkonte lagjet ikonike si Saint-Germain-des-Prés.
Ajo që e bënte unik nuk ishte thjesht prania, por zëri i tij karakteristik. Akbar nuk shiste thjesht letër; ai brohoriste titujt më të rëndësishëm të “Le Monde” apo “Le Figaro” mes tavolinave të bareve dhe restoranteve, duke u bërë kolona zanore e mëngjeseve pariziene për breza të tërë intelektualësh e turistësh.
Jeta e Ali Akbar është një dëshmi e gjallë e qëndresës njerëzore. Rrugëtimi i tij është një hark i pabesueshëm. Fillimet e vështira rrugëtojnë prekur ai mbërriti në Francë pa asgjë, përballja me varfërinë ekstreme dhe netët e gjata të ftohta duke fjetur nën urat e Senës.
Mbijetesa përmes punës kaloi përmes zgjedhjes së një zanati të vështirë, që kërkonte ecje të pafundme në shi, borë e vapë.
Mbërritja në Pallatin e Elizesë, ku dora që dikur dridhej nga i ftohti nën urë, shtrëngoi dorën e Kreut të Shtetit për të marrë një nga dekoratat më të larta të Republikës.
Ky nderim për Akbarin shkon përtej personit të tij. Ai përfaqëson fundin e një epoke, Në epokën e njoftimeve “push” në celular, Akbar mbeti besnik i komunikimit njerëzor dhe kontaktit sy më sy.
Integrimin përmes dashurisë për qytetin. Një emigrant që nuk u bë thjesht pjesë e Parisit, por u bë “shpirti” i rrugëve të tij.
“Kam shitur gazeta kur Parisi kishte tjetër ritëm,” u shpreh ai me modesti. Sot, Parisi i ktheu borxhin, duke e skalitur emrin e tij në historinë zyrtare të meritës kombëtare.
- Ali Akbar, gazetashitësi pakistanez që u vlerësua nga Presidenti Macron me “Kalorës i Urdhrit Kombëtar të Meritës” - 31/01/2026
- “Tirana ka vajza të jashtëzakonshme”, takimet e Sekretarit të Përgjithshëm të KiE me zyrtarët e lartë në Tiranë para se t’i shkruante Epsteinit - 31/01/2026
- “Pse nuk i fton në protestë”/ Berisha i përgjigjet qytetarit për Lulzim Bashën dhe Bamir Topin: Po flet për intelektualë apo pseudointelektualë - 31/01/2026