Shtatë rregullat e Paracelsusit nuk janë thjesht një përmbledhje këshillash morale apo mjekësore, ato janë një traktat i shkurtër i alkimisë së brendshme, një itinerar pastrimi dhe sublimimi, ku trupi dhe shpirti konceptohen si laborator i së njëjtës energji jetësore. Në mendimin e tij, mjekësia nuk ndahet nga etika, as nga metafizika, shëndeti është harmoni kozmike e mishëruar në individ.
Ja shtatë rregullat, të rilexuara me një leksik më të thelluar dhe me frymën e kohës sonë:
1. Përmirëso shëndetin tënd, kultivo harmoninë somatike
Rregulli i parë është themeli, ekuilibri fiziologjik si parakusht i qartësisë shpirtërore. Frymëmarrja e vetëdijshme, hidratimi i mjaftueshëm, ushqimi i matur dhe proceset e detoksifikimit nuk janë vetëm praktika higjienike, por akte respekti ndaj trupit si tempull i vetëdijes. Nëse materia është e turbullt, drita e mendimit dhe e intuitës zbehet. Trupi është instrumenti përmes të cilit shpirti artikulon praninë e vet në botë; një instrument i çrregulluar prodhon disonancë.
2. Pastro mendjen nga helmimet emocionale, ushtro higjienën mendore
Zilia, mllefi, urrejtja, smira dhe dëshpërimi janë toksina subtile që veprojnë në planin psikosomatik. Ato gërryejnë qetësinë e brendshme dhe minojnë vitalitetin. Paracelsus e kuptonte se sëmundja shpesh lind nga një çekuilibër i brendshëm. Kultivimi i mendimit të kthjellët, zgjedhja e shoqërisë ndërtuese dhe ushqimi i optimizmit janë forma të imunizimit shpirtëror. Mendja është kopsht, çfarë mbillet në të, ajo do të korr.
3. Bëj mirë, ushtro bujarinë si energji ngritëse
Mirësia nuk është vetëm virtyt moral, por dinamikë energjetike. Çdo akt ndihme, çdo fjalë ngushëllimi, çdo gjest solidariteti amplifikon frekuencën tonë të brendshme. Bujaria materiale është e rëndësishme, por më e vyer është bujaria e kohës, e vëmendjes, e pranisë. Të japësh pa kalkulim, pa pritshmëri shpërblimi, është një formë sublimimi të egos dhe një mënyrë për ta zgjeruar vetveten në tjetrin.
4. Lësho fyerjet, praktiko faljen si çlirim
Të mbash mëri është të mbartësh një barrë helmuese. Falja nuk është nënshtrim, por emancipim. Ajo është akt sovraniteti mbi vetveten: ti refuzon të jesh i robëruar nga e shkuara. Shpirti i rënduar nga resentimenti nuk mund të ngjitet drejt dijes. Lehtësia e brendshme është kusht për ngritje; falja është një formë graviteti e përmbysur, që të çliron nga pesha e errësirës.
5. Tërhiqu në heshtje, praktiko introspeksionin e përditshëm
Në një botë të zhurmshme dhe të fragmentuar, tërheqja e përditshme në vetmi është akt disipline shpirtërore. Gjysmë ore reflektim, meditim apo thjesht heshtje e vetëdijshme, përbën një rikthim në qendër. Heshtja nuk është mungesë tingulli, por prani e thelluar e vetes. Aty riorganizohet energjia, qartësohen prioritetet dhe dëgjohet zëri i brendshëm, ai që shpesh mbytet nga kakofonia e jashtme.
6. Ruaj sekretin e projekteve, mbro energjinë krijuese
Të flasësh pareshtur për synimet dhe ëndrrat para se ato të marrin formë, do të thotë të shpërndash energjinë e tyre në ajër. Heshtja është inkubator i krijimit. Projekti i papjekur ka nevojë për mbrojtje, për përqendrim, për përpunim të brendshëm. Diskrecioni nuk është fshehtësi nga frika, por strategji ruajtjeje e potencialit. Fjala ka fuqi; përdore kur është koha, jo përpara kohe.
7. Mos ki frikë, kultivo guximin ontologjik
Frika është pengesa më e madhe e zhvillimit. Ajo kontrakton mendjen dhe paralizon veprimin. Paracelsus fton në besim, në Providencë, në rendin e fshehtë të universit, ose në thelbin e pathyeshëm të vetes. Një njeri që e njeh boshtin e vet të brendshëm nuk tronditet lehtë. Guximi nuk është mungesë rreziku, por vetëdije se thelbi ynë është më i madh se çdo kërcënim kalimtar.
Këto shtatë rregulla nuk janë thjesht relikte të një epoke ezoterike; ato janë parime transkohore të ekuilibrit njerëzor. Urtësia autentike nuk plaket, sepse ajo flet për strukturat themelore të qenies. Në një epokë të mbingarkuar me informacion, por shpesh të varfër në vetëdije, këto rregulla mbeten një thirrje për disiplinë të brendshme, për pastrim, për zgjerim dhe për zgjim.
Përgatiti: Albert Vataj
