Marilyn Monroe nuk ishte vetëm një ikonë e bukurisë, një yll i kinemasë apo një prej fytyrave më të famshme të shekullit XX. Pas imazhit magjepsës, ajo mbartte një botë të brishtë, inteligjente dhe kontradiktore, një grua që e njihte mirë mënyrën se si shoqëria i shihte gratë dhe se si burrat i afroheshin atyre.
Monroe e jetoi famën si njëkohësisht privilegj dhe burg. Ajo e kuptoi herët se bukuria mund të hapte dyer, por edhe të mbyllte shumë të tjera, se një grua mund të adhurohej për pamjen dhe, pikërisht për këtë arsye, të mos merrej seriozisht për mendimin e saj. Në fjalët që i atribuohen asaj, marrëdhënia mes burrave dhe grave shfaqet jo vetëm si çështje dashurie, por edhe si një përplasje mes forcës, lirisë, pranimit, besnikërisë dhe nevojës për t’u ndier e çmuar.
Ja disa prej mendimeve më të goditura që lidhen me Marilyn Monroe:
– “Në mënyrë konfidenciale, lloji i mashkullit që më duket më i këndshëm për një mik është ai që ka mjaft zjarr dhe siguri për të folur për bindjet e tij.”
– “Nuk më shqetëson të jetoj në botën e burrave, për sa kohë që mund të jem grua në të.”
– “Një burrë i fortë nuk ka pse të jetë dominues ndaj një gruaje. Ai nuk e mat forcën e tij me dobësinë e një gruaje; ai e përballë atë me botën.”
– “Vajzat nuk duhet të shqetësohen për të qenë të barabarta me burrat në botën e biznesit.”
– “Në Hollywood, virtyti i një vajze është shumë më pak i rëndësishëm se modeli i flokëve.”
– “Një grua mund t’i sjellë një dashuri të re çdo burri që do, me kusht që të mos ketë shumë.”
– “Burrat janë kryesisht të mirë si të dashuruar kur tradhtojnë gratë e tyre.”
– “Fakti është se më duket se shumica e meshkujve janë më të hapur, më bujarë dhe shumë më stimulues sesa shumica e femrave që njoh.”
– “Një burrë ka prirjen t’ju pranojë ashtu siç jeni, ndërsa shumica e grave menjëherë fillojnë të zgjedhin të metat dhe duan t’ju ndryshojnë.”
– “Mendoj se kam qenë gjithmonë thellësisht e tmerruar të jem vërtet gruaja e dikujt, sepse që nga jeta kam mësuar se dikush nuk mund ta dashurojë tjetrin kurrë, me të vërtetë.”
– “Natyrisht, ka raste kur çdo gruaje i pëlqen të lajkatohet… të ndiejë se është gjëja më e rëndësishme në botën e dikujt. Vetëm një burrë mund ta realizojë këtë ndjesi.”
– “Kur bëhet fjalë për thashethemet, më duhet të pranoj me lehtësi se burrat janë po aq fajtorë sa edhe gratë.”
– “Meshkujt që mendojnë se marrëdhëniet e kaluara të dashurisë së një gruaje pakësojnë dashurinë e saj për ta, zakonisht janë budallenj dhe të dobët.”
– “Nëse e kaloni jetën tuaj duke konkurruar me burrat e biznesit, çfarë keni? Një llogari bankare dhe ulçera!”
Në thelb të shumë prej këtyre mendimeve qëndron një Marilyn tjetër: jo ajo e fotografive, e dritave të skenës dhe e buzëqeshjes së famshme, por gruaja që kërkonte të shihej përtej pamjes.
Ajo e dinte se një grua nuk është më pak e fortë sepse dëshiron të jetë e dashur, as më pak e lirë sepse kërkon përkatësi. Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron paradoksi i saj më i madh: një grua që u shndërrua në simbolin botëror të dëshirës, por që gjatë gjithë jetës kërkoi diçka shumë më të thjeshtë, të dashurohej për atë që ishte, jo për atë që bota kishte vendosur se duhej të ishte.
Marilyn Monroe mbetet kështu një figurë ku bukuria dhe brishtësia, sensualiteti dhe vetmia, fama dhe pasiguria takohen në të njëjtin pasqyrim. Ajo na kujton se pas çdo ikone ekziston një njeri; dhe se ndonjëherë, pas gruas që duket sikur e ka pushtuar botën, fshihet një shpirt që ende pyet nëse bota e ka parë ndonjëherë vërtet.
Përgatiti: Albert Vataj
- Aty ku puthja takohet me qiellin - 28/08/2026
- Marilyn Monroe, për burrat… dhe gratë - 28/08/2026
- Dhe befas, një ditë të bukur, të gjithë në Shqipëri filluan të shkruanin njëlloj - 28/08/2026