Varësia nga vendet me orientim të ndryshëm gjeostrategjik si Rusia dhe Kina janë në thelb të debatit publik në Evropë.
Që nga lufta e agresionit të Rusisë në Ukrainë, evropianët kanë nisur të diskutojnë për varësitë e tyre me vendet, të cilat nuk ndajnë domosdoshmërish vlerat e tyre.
Aspiratat e Ankarasë zyrtare për një rol më të madh në skenën globale shoqërohen me retorikën e tyre gjithnjë e më agresive dhe nacionaliste ndaj partnerëve perëndimorë.
Turqia, një kandidate për anëtarësim në Bashkimin Evropian (BE), nuk është ajo që Perëndimi dëshiron saktësisht, por ajo është ende një lojtare e rëndësishme në politikën globale.
Lufta ruse në Ukrainë do të thoshte shumë gjëra për komunitetin ndërkombëtar, por për Turqinë ajo i dha një mundësi diplomatike.
Tashmë në ditët e para të pushtimit, Turqia u shfaq si një ndërmjetëse e pazëvendësueshëm midis Rusisë dhe Ukrainës, pasi vendet perëndimore nuk ishin entuziaste për të biseduar me Rusinë.
Ankaraja gëzon marrëdhënie të mira si me Moskën ashtu edhe me Kievin, i cili është një rast i rrallë në ditët e sotme.
Turqia filloi të shërbejë si një kanal për zgjidhjen e problemeve madhore siç është eksporti i drithit ukrainas nga portet ukrainase.
Para luftës, Ukraina ishte një nga eksportuesit më të mëdhenj në botë të vajit të grurit, misrit, elbit dhe lulediellit.
Marrëveshja e eksportit midis Rusisë dhe Ukrainës u nënshkrua në korrik me ndërmjetësimin e Turqisë dhe Organizatës së Kombeve të Bashkuara (OKB), në Stamboll.
Turqia mbetet si opsioni më i besueshëm në tryezë në lidhje me negociatat e mundshme të paqes në të ardhmen midis dy palëve.
Ajo është anëtare e Organizata e Traktatit të Atlantikut të Veriut (NATO) që nga viti 1952.
Fakti që ajo përbën ushtrinë e dytë më të madhe të aleancës pas Shteteve të Bashkuara, e bën Turqinë një ofrues kryesor të sigurisë për aleancën transatlantike.
Aktualisht, Suedia dhe Finlanda po përpiqen të bindin Turqinë që të miratojë anëtarësimin e tyre në NATO.
Javën e kaluar, kryeministri i ri i Suedisë, Ulf Kristersson, i shkroi një letër presidentit turk, Recep Tayyip Erdogan, duke kërkuar një takim për këtë çështje.
Tani të dyja palët do të takohen në Turqi.
Ankaraja akuzon Suedinë dhe Finlandën se janë një strehë e sigurt për anëtarët e Partisë së Punëtorëve të Kurdistanit (PKK) një entitet i armatosur i cili renditet si një organizatë terroriste si nga Turqia, ashtu edhe nga BE-ja dhe Shtetet e Bashkuara.
Rëndësia në rritje e industrisë së mbrojtjes së Turqisë e ka bërë atë një lojtare të rëndësishëm që prek drejtpërdrejt interesat perëndimore.
Dronët e armatosur Bayraktar të modelit TB-2 të prodhimit turk janë dëshmuar shumë efektivë në konflikte të shumta në vitet e fundit.
Ata gjithashtu kanë një ndikim në luftën në Ukrainë dhe thuhet se kanë ndihmuar ushtrinë ukrainase për të mbrojtur territorin e saj kundër forcave ruse.
Kur populli ukrainas mblodhi fonde për të blerë dronë të rinj për forcat e tyre të armatosura, Baykar-i u përgjigj duke ia dhuruar këta dronë popullit patriotik ukrainas për të arritur qëllimin që ata vendosën.
Fakti që Turqia kufizohet me shumë nga vendet në Jug dhe në Lindje, jo vetëm që i ofron Turqisë aftësi në aspektin e politikës së saj të mbrojtjes, por edhe në aspektin e një cenueshmërie të Bashkimit Evropian, përkatësisht politikës së saj migratore.
Kreu turk nuk ka hezituar të kërcënojë disa herë në të kaluarën Brukselin, Berlinin dhe kryeqytetet e tjera evropiane me “hapjen e dyerve”, që teknikisht do të nënkuptonte që refugjatët të kenë qasje të hapur në Evropë.
Kërcënimet e Ankarasë objektivisht kanë qenë të suksesshme dhe janë paguar në formën e marrëveshjes së refugjatëve të vitit 2016 midis BE-së dhe Turqisë, e cila parashikonte pagesën e 6 miliardë eurove për Turqinë. Në këmbim, ajo do të strehonte refugjatët në territorin e saj.
“Deutsche Welle”