Fitim Pacolli, vëllai i ministres së Mjedisit dhe Planifikimit Hapësinor, Fitore Pacolli, ka shoqëruar pamjet e protestave në Shqipëri me një mesazh që e paraqet dhunën si rrugë drejt lirisë.
“Vetëm përmes dhunës e forcës fitohet liria”, shkruhet në postimin e paraqitur në fotografi.
Nuk bëhet fjalë thjesht për përkrahje të protestuesve apo për kundërshtim të kryeministrit Edi Rama. Formulimi shkon përtej solidaritetit politik: dhuna dhe forca paraqiten si mënyra e vetme për të arritur ndryshimin.
Pacolli e vazhdon postimin me parullën se Shqipëria nuk shitet dhe trojet nuk falen, ndërsa përdor edhe gjuhë armiqësore ndaj hebrenjve. Kështu, kundërshtimi i Ramës përzihet me glorifikimin e dhunës dhe me shënjestrimin mbi bazë identiteti.
Mbetet e paqartë nëse Fitim Pacolli ndodhet vetë në protestë në Shqipëri apo e ka bërë postimin nga diku tjetër. Shpërndarja e pamjeve nuk e dëshmon praninë e tij fizike. Por vendndodhja nuk e ndryshon përmbajtjen e mesazhit: dhuna po promovohet publikisht si mjet politik.
Lidhja familjare e autorit me ministren Fitore Pacolli, e raportuar edhe më herët nga Nacionale, e bën këtë deklaratë çështje me interes publik. Jo sepse ministrja duhet të mbajë përgjegjësi automatike për çdo fjalë të vëllait, por sepse një thirrje e tillë nga rrethi i saj i afërt kërkon një distancim të qartë.
A e kundërshton ministrja përdorimin e dhunës si rrugë për ndryshimin e pushtetit në Shqipëri? A është e gatshme ta thotë këtë edhe kur mesazhi vjen nga familja e saj?
Këto nuk janë kërkesa që një zyrtare ta kontrollojë familjen. Janë pyetje për qëndrimin e saj publik ndaj një parimi themelor: dhuna nuk bëhet e pranueshme vetëm pse drejtohet kundër një qeverie që nuk u pëlqen mbështetësve të partisë së saj.
Postimi i Pacollit shfaqet në një kontekst më të gjerë të angazhimit të figurave dhe aktivistëve të lidhur me Vetëvendosjen në zhvillimet politike në Shqipëri. Sipas informacioneve të gazetarit Berat Buzhala, në Shqipëri kanë udhëtuar tashmë edhe një numër i konsiderueshëm aktivistësh të LVV-së. Kjo prani, në vetvete, nuk dëshmon përfshirje në dhunë apo organizim të përbashkët partiak.
Përkrahja politike është shfaqur publikisht edhe më herët. Më 15 qershor u raportua pjesëmarrja e Hysamedin Ferrajt, ish-kandidat i LVV-së për deputet, në protestën përpara Kryeministrisë, pranë Arlind Qorit. Më 22 qershor, Enver Dugolli shprehu solidaritet me protestuesit dhe foli për mbështetje individuale të aktivistëve, duke mohuar rol organizativ të Vetëvendosjes.
Ndërkohë, zhvillimet në Shqipëri janë komentuar edhe nga kryetarja e Kuvendit të Kosovës, Albulena Haxhiu. Ajo ka kërkuar që të dëgjohen kërkesat e studentëve, duke deklaruar se “arroganca vetëm i nxit protestat”. Haxhiu ka kërkuar gjithashtu ndaljen e dhunës nga të dyja palët dhe ka mohuar që LVV-ja të ketë bërë thirrje për mbështetjen e protestave.
Deklarata e saj nuk mund të barazohet me thirrjen e Pacollit për dhunë. Por zgjedhja e kryetares së Kuvendit për të dhënë gjykime mbi shkaqet politike të protestës në një shtet tjetër ngre një çështje tjetër: kufirin ndërmjet komentit partiak dhe përgjegjësisë institucionale.
Një aktivist flet në emrin e vet. Kryetarja e Kuvendit bart peshën e institucionit që përfaqëson. Thirrjet për qetësi dhe dialog janë të mirëpritura; rreshtimi institucional në betejat e brendshme politike të Shqipërisë do të ishte i papranueshëm. Marrëdhëniet ndërmjet dy shteteve nuk duhet të shndërrohen në zgjatim të simpative dhe armiqësive partiake.
