Komedia klasike italiane e Carlo Goldonit vjen në jetë me shpikje dhe argëtim në skenë si një spektakël teatri muzikor, me regjinë Kiço Londos që i jep asaj një frymë të freskët.
“E Zonja e Bujtinës” është një nga komeditë më karakteristike të teatrit italian të shekullit të 18-të, një histori për dashurinë, ambiciet sociale dhe lojërat e pushtetit midis gjinive. Në qendër është oMirandolina, pronarja e një bujtine, një grua e gjallë dhe e aftë që di si t’i trajtojë si punët e saj, ashtu edhe burrat që e rrethojnë. Një kont dhe një markez i falimentuar qëndrojnë në hanin e saj, të cilët përpiqen – më kot – të fitojnë dashurinë e saj.
Nga ana tjetër, interesi i Mirandolinës ngjallet nga Konti Ripafrata, një burrë cinik – në terma modernë seksist dhe mizogjin – i cili deklaron hapur neverinë e tij ndaj grave. Kjo sfidë e shtyn Mirandolinën në një lojë strategjie me qëllim që të lëkundë bindjen e Kontit, ndërsa fabula përforcohet nga prania e dy aktoreve të dorës së dytë, të cilat luajnë konteshën dhe markezen, duke shtuar situata të tjera komike.
Mbi këtë kanavacë tipike komike, Kìço Londo vendos vulën e tij dalluese duke e shëndërruar veprën në një spektakël të gëzueshëm teatri muzikor . Muzika e gjallë e pasuron situatat skenike, ngrenë temperaturën, plotësojnë dramaturgjinë dhe, në shumë mënyra, i japin frymëmarrje të freskët një vepre që, megjithëse klasike, mund të përshkruhet si e vjetër.
Ditëlindja e Mirandolinës (e firmosur nga regjisori) gjithashtu ofron frymëmarrje freskuese,
sepse modernizon gjuhën dhe kuptimet në disa vende, por kryesisht sepse propozon një finale paksa të modifikuar, duke shmangur fundin e lumtur simplist dhe “të ëmbël dhe të kripur”. Kështu, shfaqja fiton gjallëri dhe frymë moderne, duke ruajtur diçka nga origjina e saj klasike.
Në skenë, ka gjallëri dhe hare, me personazhe të përcaktuara fort, por megjithatë të ekuilibruara mirë, pa u përshkallëzuar në karikaturë absolute , me përjashtim të përshkrimit tepër vizatimor të dy aktoreve. Aktorët kontribuojnë natyrshëm në atmosferën e këndshme: Mateo Dervishaj dhe Irdon Methasani, janë jashtëzakonisht të këndshëm në rolet komike të Kontit dhe Markezit, përkatësisht, ndërsa Fjodor Xhydollari ofron një interpretim të shkëlqyer të Fabricios, asistentit të Mirandolinës, edhe pse roli i tij është i heshtur për pjesën më të madhe të kohës. Dy aktoret interpretohen intensivisht nga Anila Muça dhe Enisa Hysa, duke i shpëtuar disi masës së ansamblit.
Igli Fusha tregon forcë dhe sharm në rolin e Ripafratës së palëkundur, e cila në fund të fundit transformohet nga dashuria. Artemisa Kusi si Mirandolina dominon dhe shkëlqen në skenë; ajo është vërtet madhështore! Kostumet e gjalla të Ersa Kanës e rrisin elementin komik dhe janë plot dritë, siç është edhe ndërtimi joshës i hanit, që mban firmën e vetë regjisorit.
Kìço Londo realizon në skenë një version të freskët të komedisë klasike italiane për dashurinë, përplasjen e gjinive dhe konventave shoqërore, e cila kauterizon çdo epokë dhe satirizon arrogancën dhe mizogjininë mashkullore, me një karakter, valle dhe këngë të fortë muzikore. Kthesjet e stuhishme ndjekin njëra-tjetrën në historinë e Mirandolinës së pavarur dhe dinamike, pronare e një han, e cila manipulon klientët e saj fisnikë me sharmin e saj. Një grua që vë në dyshim, reziston dhe përmbys rregullat, në një shfaqje ku humori takon një vështrim depërtues në marrëdhëniet njerëzore dhe rolin shoqëror të grave. Në të njëjtën kohë, ajo tall arrogancën e një klase që e nxjerr pushtetin nga pasuria dhe pozita, duke e paraqitur Mirandolinën, një grua nga populli, autonome dhe punëtore, pa varësi financiare ose emocionale nga një burrë, si superiore në inteligjencë dhe aftësi.
- “E ZONJA E BUJTINËS” NJË KOMEDI QË JOSH, ÇORIENTON DHE ARGËTON, NË 24, 25,26 SHTATOR NË TEATRIN “BYLIS” - 21/09/2026
- Kreu i delegacionit të PE: Shqipëria po bën hapa spektakolarë në negociatat me Bashkimin Evropian - 21/09/2026
- Këshillat e vjehrrit miliarder që mund ta ndihmojnë Brooklyn Beckham të ndërtojë një pasuri më të madhe se ajo e prindërve - 21/09/2026